BOMBARDEMENT HERDENKING 2010 NIJMEGEN


Sinds 2007 jaarlijks terugkerende activiteit i.s.m. gemeente Nijmegen, twee Montessorischolen en Ondernemersvereniging Marikenstraat.


Kinderen en oorlog Op 22 februari 1944 kwamen ruim 760 mensen om bij het bombardement op Nijmegen. Op de Montessorischool die in de binnenstad stond, kwamen op die middag 24 kleuters en acht zusters JMJ om het leven. Een schommel als gedenkteken, vormt met de kastanjebomen van de vroegere schooltuin een stille herinnering.


Verhalen van de schooldag van 22-02-1944
Verhalen over oorlog spreken kinderen enorm aan en dit verhaal spreekt hen des te meer tot de verbeelding omdat zij zich de benarde situatie van andere kinderen op die fatale dag zo goed kunnen voorstellen. Wie na de middagpauze om 13.28 uur op school was, werd getroffen. Wie onderweg naar school was, moest geluk hebben om niet geraakt te worden en zag de meest vreselijke gevolgen van het bombardement elders in het centrum van de stad.

Adoptiemonument DE SCHOMMEL

In 2007 adopteerden drie scholen uit Nijmegen i.s.m. Bureau Buitenkans het monument DE SCHOMMEL ter nagedachtenis aan de slachtoffers.
Jaarlijks verdiepen leerlingen van het Montessori College, bs Montessori Nijmegen en bs De Driemaster zich in de bombardementsgeschiedenis middels diverse activiteiten.

VMBOers en leerlingen van de basisschool werken samen
Ook in 2010 werken grote en kleine leerlingen vanaf de kerstvakantie tot aan 22 februari samen in het project dat uiteindelijk leidt tot een zichtbare culturele bijdrage aan de herdenking op 22 februari.

Vier leerlingen vertellen tijdens de herdenking op 22-02-2010 over het project.

SHRILA:
In 2006 hebben onze scholen monument DE SCHOMMEL geadopteerd bij het landelijk comité 4 en 5 mei.
Dat betekent dat elk jaar andere leerlingen samen met u hier herdenken. En wij hebben nóg een bijzondere taak: dat is het doorvertellen van de verhalen van toen. Uw verhalen en de verhalen van vele anderen. Die mogen niet verloren gaan. Het zijn nu ook onze verhalen geworden. Wij zullen ze nooit vergeten en wij zullen dit Nijmeegse oorlogsverhaal voor altijd doorvertellen. Want dat helpt om onze vrijheid te behouden.

LIEKE:
Vlak na de kerstvakantie zijn we begonnen met het project over de herdenking van het bombardement op Nijmegen. We zijn met de klas langs de plekken in de stad gelopen waar de slachtoffers gevallen zijn. We hebben toen ook veel verhalen gehoord over die schooldag van 22 februari 1944 en we hebben foto’s gezien van de gebombardeerde stad. Ik had er wel over gehoord van mijn oma. Maar nu weten we er allemaal veel meer over. Nu snappen we ook waarom sommige oude mensen in onze families er nog steeds niet over durven, willen of kunnen praten. Dit verleden leeft nu in ons en de toekomst ook.

JUUL:
We zijn ook in de kerk in de Molenstraat gaan kijken. Ik kon me toen wel voorstellen hoe erg het was voor al die leerlingen die daar zaten te bidden omdat het carnaval was. Die zaten eigenlijk helemaal in de val toen de bommen gevallen waren. We hebben kaarsjes opgestoken, we hebben iets in het gastenboek geschreven en we zijn daar een minuut stil geweest.

ARD:
Toen we bij de bioscoop in de Houtstraat waren waar je toen op de dinsdag goedkoop naar toe kon, stopte er een meneer met zijn fiets. Hij luisterde mee met ons. Hij vertelde daarna zelf dat hij iets verderop waar nu Plein 44 is, getroffen was. Hij was onder een deur terecht gekomen. Hij zei dat het net leek of hij plotseling in slaap viel. En hij zei ook nog: laten we hopen dat dit jullie nooit overkomt. Toen fietste hij weer verder. We hebben op alle plekken ons spoor achtergelaten. Dat is de sticker met het handje, voor de slachtoffers.



SHRILA:
Het verhaal van Elsje heeft misschien wel de meeste indruk op ons allemaal gemaakt. Haar zus moest toen hier op het schoolplein haar handje loslaten toen ze om vlak voor half twee opnieuw de kelder in vluchtten. Anders was ze zelf ook dood gegaan. Zo’n verhaal is een nachtmerrie die werkelijkheid is geworden. Onvoorstelbaar.

LIEKE:
We hebben in het project met elkaar toneel gespeeld. We hebben verhalen nagespeeld om een beetje te kunnen voelen wat er toen gebeurd is. We dachten eerst dat al die verhalen voor de kinderen te zwaar zouden zijn. Maar het was mooi om te zien dat ze alles goed weten en toch zo vrolijk blijven. Aan het eind van het project hebben we samen voor elke kleuter die hier is omgekomen een fles gevuld met kleine dingen. Allemaal voorwerpen die een kleuter toen in de zak kon hebben: een kraaltje, een knoop, een knikker. Of een elastiekje, een steentje, een potlood of een gum.



JUUL:
We hebben samen vrijheidsgedachtes geschreven. Die zitten ook in de flessen. Eentje gaat zo: 'Vrijheid is mijn reddende engel. De engel die me meeneemt om weg te vliegen en die me laat zien wat vrede is.' Wij hopen dat al onze vrijheidsgedachtes uit de fles vliegen en uitkomen.

ARD:
We zullen de verhalen door vertellen. En we zullen ook weer snel vrolijke gedachtes hebben. Eigenlijk nu al een beetje. Want ik ben vandaag jarig.


Ansichtkaart 2010: Ontwerp Montse Hernández i Sala
Foto's: Malou Slungers en Marian van Steen


Informatie
Voor informatie over mogelijkheden, voorwaarden en kosten kunt u tijdens kantooruren contact opnemen.

Bureau Buitenkans
Marian van Steen
E-mail: info@bureaubuitenkans.nl