Syrische + Nijmeegse vrouwen en kunst


Reactie na de presentatie van het project van deelneemster Ola Shams uit Damascus:
"It was amazing being with you yesterday.... I was thinking in my way back home that if anybody tells me before one year from now that I will have a wonderful Dutch friends and will attend with them an art exhibition, I wouldn't believe it.
Live and do the un-expecting things makes LIFE. Thanks for adding new experience to my life time.... thanks for sharing together our laughs and tears.... thanks for accepting all my bad and good habits, my stupidity and wise talk, my dreams and my reality.
BIG Thanks for the space of freedom you gave me to be just ME without any red lines or frames.
I will never forget this day in the museum 30/4/2016 in Nijmegen."



‘In Nijmegen is de hemel wit’

Het is januari 2016. Tot eind april werken wij, zes Nijmeegse artistiek geschoolde vrouwen en een antropologe samen met acht vrouwen uit Syrië en Afghanistan, woonachtig in de noodopvang in tenten op Heumensoord.

“De hemel is nergens blauwer dan thuis” is één van de spreuken die voorgelezen wordt bij de start van dit artistieke project. “And here… white”, zegt Wafaa uit Aleppo prompt. Doelend op het witte tentdak van noodopvang Heumensoord. Iedereen lacht, het ijs is gebroken.

Wekelijks delen we een aantal uren onze creativiteit in een atelier in de stad. We maken in 3D ‘onze‘ huizen. Van droomhuis in Nederland tot gebombardeerd familiehuis in Damascus.




“We are all destroyed inside”, zegt Suhair en wringt een groot gebroken hart in het groene interieur van een verder leeg huis.
Talloze gesprekken en verhalen volgen in een informele wisselwerking tussen koffie en timmeren door. Waarbij we vaak niet goed weten hoe op elkaar te reageren. Troosten, een kwinkslag, stil nabij zijn. Hoe meer wij met elkaar delen, in het Engels, met handen en voeten en met Google translate, hoe minder we lijken te weten van elkaar.






In een rondleiding door de vaste collectie Romeinse geschiedenis in Museum Het Valkhof Nijmegen is op 30 april een projectpresentatie gegeven m.m.v. verschillende deelnemers aan dit project. Juist deze collectie roept bij de Syrische deelnemers herkenning en herinneringen op aan hun woonplaatsen Aleppo en Damascus, “With us you can find the first alfabet” zegt Rama terwijl Karin net vertelt over Nijmegen, de oudste stad van Nederland. Ter plekke dringt opnieuw tot ieder van ons door hoe ontzettend oud de Syrische steden zijn die nu volledig in puin liggen.



De verschillende presentaties van (on)gedeelde geschiedenis, van de gemaakte huizen en bijbehorende verhalen zijn indrukwekkend.
Raja, die met zijn moeder uit Aleppo vluchtte met achterlating van zijn vader en twee zusjes, neemt al snel het woord als de rondleiding start. In het Engels en in het Arabisch vertelt hij:"jullie weten niets, vannacht zijn er - zoals elke nacht - weer bommen gevallen, nu vlak achter ons eigen huis. Ook vandaag leven mijn vader en zusjes nog." Hij laat zijn telefoon met de beelden als bewijs rondgaan. Raja zegt precies wat wij, Nederlandse meiden, gaande het project steeds vaker tegen elkaar zeggen "wij weten niets".
Elke keer weer dachten we iets meer te begrijpen en elke keer weer weten we minder.



We hebben elkaar inmiddels persoonlijker leren kennen. Met name in de auto's - we haalden en brachten de vrouwen steeds naar de noodopvang Heumensoord in het bos ten Zuiden van Nijmegen - werden er hele persoonlijke dingen verteld. We halen deze gesprekken ook terug tijdens de presentatie. Het publiek huilt soms, ook van het lachen. We hebben elkaar in elk geval een aantal uren nabijheid gegeven.



In samenwerking met Wafaa en Ghada uit Aleppo. Wafaa, Ola, Rama, Farrah, Jasmin en Suhair uit Damascus, Najma uit Afghanistan. Myrna, Karin, Marlou, Malou en Ilka uit Nijmegen e.o..





Bureau Buitenkans
Marian van Steen
Moeflonstraat 41
6531 JS Nijmegen
Tel. 024 3236489 / 0644150148
E-mail: info@bureaubuitenkans.nl